گوشه ی دلتنگی
نرود از دل ما مهر و وفا بدتر شد مثلا خواستم این بار موقر باشم و به جای "تو" بگویم که:"شما" بدتر شد این متانت به دل سنگ تو تاثیر نکرد بلکه برعکس همه رابطه ها بدتر شد آسمان وقت قرار من و تو ابری بود تازه با رفتن تو وضع هوا بدتر شد روی شعرش دل من جوهری از عشق تو ریخت آمدم پاک کنم عشق تو را بدتر شد... دام بگذاری اسیرم.دانه می خواهی چه کار؟ تا ابد دور تو می گردم.بسوزان.عشق کن ای که شاعر می کشی.پروانه می خواهی چه کار؟ مردم از بس شهر را گشتم.یکی عاقل نبود راستی تو اینهمه دیوانه می خواهی چه کار؟ مثل من آواره شو از چاردیواری درآ! در دل من قصر داری.خانه می خواهی چه کار؟ بشکن آن آیینه را.در شعر من خود را ببین شرح این زیبایی از بیگانه می خواهی چه کار؟ شرم را بگذار و یک آغوش در من گریه کن گریه کن!پس شانه ی مردانه می خواهی چه کار؟ پ.ن:مهدی فرجی "آهسته به یاد بیاورید.خطر ریزش اشک..." پ.ن:بازم نمیدونم کی گفته خاطره ی آن همه شبهای بارانی از یاد میرود این است حکایت آدم ها...!!!!!!!!! آهو نه...تا پابند دامم کرده باشی می سوزم و دود مرا می بلعی...آنوقت له می کنی وقتی تمامم کرده باشی... پ.ن: برو ای عشق به فکر هوسی دیگر باش پی آلودن دامان کسی دیگر باش...!!! این سوت کوچه گرد رها عاشقت بشود گفتم به باد بگویم تو را...نه...ترسیدم این گردباد سر به هوا عاشقت بشود پوشیده ای سفید.کجا سبز من؟نکند ناز و ترنج باغ صفا عاشقت بشود بگذار دل به دل غنچه ها ولی نگذار پروانه های خانه ی ما عاشقت بشود حالا تو گوش کن به غمم شهربانو تا در قصه هام شاه و گدا عاشقت بشود مال منی تو چنان مال من که میترسم حتی خدا نکرده خدا عاشقت بشود خورشید قصه ی مادر بزرگ یادت هست؟ خورشیدمی تو.ماه چرا عاشقت بشود عمریست گوش به زنگم.چرا؟...که نگذارم حتی درنگ ثانیه ها عاشقت بشود * این شعر اوست.خود او.به عمد نا موزون تا تو.توی مخاطب او عاشقش نشوی... پ.ن:دکتر محمد حسین بهرامیان کاش من لب خوشبخت استکان بودم... پ.ن:نمیدونم کی گفته!!! این چه عیدی و بهاری ست که دارم بی تو گیرم این باغ گلاگل بشکوفد رنگین به چه کار آیدم ای گل!به چه کارم بی تو؟ با تو ترسم به جنونم بکشد کار ای یار من که در عشق چنین شیفته وارم بی تو با غمت صبر سپردم به قراری که اگر هم به دادم نرسی جان بسپارم بی تو دل تنگم نگذارد که به الهام لبت غنچه ای نیز به دفتر بنگارم بی تو پ.ن:زنده یاد حسین منزوی هرچند طرح دیگری از پیکر منی بیهوده بر حریم تنم چنگ می زنی یک بار هم شده به خودت اعتراف کن اقرار کن که از دل من دل نمی کنی شاید به روی ماه مبارک نیاوری اما تو تا همیشه اسیر دل منی من هم اسیر قدرت مردانه ات شدم تا پر دهی مرا به سرانجام روشنی گفتی بمانم امشب و پروانه ات شوم اما تو باز دور تنم پیله می تنی گاهی دلم برای دلت تنگ می شود وقتی که با زبان دلم حرف می زنی راهی جز این نمانده که از هم جدا شویم هرچند دوست دارمت ای مرد آهنی... پ.ن:پریناز رئیسی تنهاتر از همیشه خودم بودم و خودم چشم انتظار آمدنت بی شمار بار تا صبح پشت پنجره هی رفتم آمدم شیرین من نیامدی و تلخ کرد کام دقیقه ها را کیک تولدم... عهد بین ما شکست ما به هم نمی رسیم آسمان به دست تو عشق را به روی من تا همیشه باز بست ما به هم نمی رسیم ما دوتا ستاره ایم از دو کهکشان دور طالعی که نحس هست ما به هم نمی رسیم چون دو ماهی غریب از دو رودخانه ایم موج بین ما نشست ما به هم نمی رسیم گرچه لحظه لحظه ام با حضور چشم تو بوده از ترانه مست ما به هم نمی رسیم بعد از آن غروب تلخ با جدایی ای عزیز داده ای دوباره دست ما به هم نمی رسیم عشق ما حرام بود گفته اند بارها چون خدا نخواسته است ما به هم نمی رسیم غلامرضا رزمی
| Design By : Pars Skin |
پشت بند_ اذان کسی شبیه مجنون دم گوشم گفت
ترانه میخوانمت که دنیا را پر کنی با رقص لیلایی ات...
ترانه اش به روضه می ماند و صحرای من شده این گوشه ی دلتنگی
